تهمت

حدیث (1) امام صادق علیه‏السلام :

اِذَا اتَّهَمَ المُؤُمِنُ اَخاهُ اِنماثَ الایمانُ مِن قَلبِهِ كَما یَنماثُ المِلحُ فِى الماءِ ؛

هرگاه مؤمن به برادر [دینى] خود تهمت بزند، ایمان در قلب او از میان مى‏رود، همچنان كه نمك در آب، ذوب مى‏شود.

كافى، ج 2، ص 361، ح 1

حدیث (2) رسول اكرم صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

أَتَدرونَ مَا الغیبَةُ؟ قالوا: اَللّه‏ُ وَرَسولُهُ أَعلَمُ، قالَ: ذِكرُكَ أَخاكَ بِما یَكرَهُ قیلَ: أَرَأَیتَ إِن كانَ فى أَخى ما أَقولُ؟ قالَ: إِن كانَ فیهِ ما تَقولُ فَقَدِ اغتَبتُهُ وَإِن لَم یَكُن فیهِ ما تَقولُ فَقَد بَهَتَّهُ؛
آیا مى‏دانید غیبت چیست؟ عرض كردند: خدا و پیامبر او بهتر مى‏دانند. فرمودند: این كه از برادرت چیزى بگویى كه دوست ندارد. عرض شد: اگر آنچه مى‏گویم در برادرم بود چه؟ فرمودند: اگر آنچه مى‏گویى در او باشد، غیبتش كرده اى و اگر آنچه مى‏گویى در او نباشد، به او تهمت زده‏اى.

الترغیب والترهیب، ج3، ص515، ح31